vavmusic vavmusic .

vavmusic

تاريخچه آموزش پيانو

امروزه براي آموزش پيانو از شيوه هاي متعددي استفاده ميكنند كه هركدام تاريخچه و قدمت زياد ي دارد.
اما اينكه اين روش هاي آموزش پيانو از كجا آمده اند و منشا هركدام چه بوده است مطلبي است كه هر هنرجوي پيانو بايد ان را بداند.
در اين مقاله سعي داريم شما را با تاريخچه آموزش پيانو آشنا كنيم.

سير تكاملي نوازندگي پيانو

قرن هيجدهم دوران كلمنتي و چرني (Clementi & Czerny)

قبل از قرن نونزدهم آموزش پيانو شامل سه قانون كلي بود :

– عملكرد انگشتان بايد كاملا مجزا از مچ دست و بازو باشد.
– فراگيري تكنيك روندي كاملا مكانيكي است كه تنها راه دستيابي به آن انجام ساعت ها تمرين روزانه است.
– استاد موسيقي سلطه و اختيار مطلق را داراست.

كلمنتي (Muzio Clementi) اولين كتاب در زمينه تكنيك هاي پيانو را با عنوان “Introduction to the Art of Playing the Piano” در سال ۱۸۰۱ منتشر كرد.
در اين كتاب قانون كلي كه او مطرح كرده بود، نيرومندي و قدرت مساوي هر پنج انگشت بود.
او اصرار داشت كه دست بي حركت باشد، مچ به حالت افقي قرار بگيرد،
انگشتان به حالت منحني بلند شده و با قدرت به نت ها ضربه وارد شود.

اين تكنيك در تمام تمريني هاي چرني (Carl Czerny) كه هم اكنون نيز در برنامه تمرين بسياري از نوازندگان جوان قرار دارد،
به صورت عملي نمايش داده شده است.
روش چرني در حقيقت مجزا نمودن تسلط تكنيكي نوازنده از برداشت موسيقيايي اوست.

قرن نوزدهم دوران شوپن و ليست (Chopin & Liszt)

گسترش بيش از پيش پيانو و حضور آهنگسازان نوازنده، مباحث جديدي را در قرن نوزدهم در مورد اين ساز مطرح نمود.
ليست (Liszt) اولين شخصي بود كه حركت تك تك انگشتان را به بازو مرتبط مي دانست
و تغيير ريتم (rhythm) موسيقي را كاملا مرتبط با حالات دروني نوازنده مي دانست.

شوپن بر تركيب حرك دست ها، مچ، ساعد و بازو براي رسيدن به صدايي غني تر در نوازندگي تاكيد بسيار داشت.
به عقيده او بازوي نوازنده بايد آزاد باشد و از سفت كردن مفاصل و ماهيچه ها پرهيز كند.
از نظر شوپن تكنيك جزء اصلي موسيقي به شمار مي رفت.

عليرغم به كارگيري روش هاي جديد، متدهاي آموزش اين دو آهنگساز تقريبا مقابل يكديگر قرار داشت.
شوپن به برگزاري كلاس هاي خصوصي با تك تك شاگردان علاقه مند بود، درحاليكه ليست كلاس هاي عمومي را ترجيح مي داد.
در مقام يك معلم پيانو شوپن صبور و مهربان بود، اما ليست متكبر و سرزنش گر بود.

شوپن به نوعي وسواس دچار بود و تا زماني كه شاگردان بر يك قطعه تسلط كامل پيدا نمي كردند، بارها و بارها آن را تكرار مي نمود.
ليست بسيار منطقي بود و هر كار را تنها يك بار تكرار مي كرد.

شوپن اجراي آثار باخ، موتزارت، كلمنتي، هومل (Johann Nepomuk Hummel)، وبر (Freiherr von Weber) را ترجيح مي داد،
در حاليكه ليست براي تمرين آماده گوش دادن به هر اثري، حتي آثار جديد منتشر نشده نيز بود.

قرن بيستم

فوايد به كارگيري تكنيك هايي كه از انتقال وزن استفاده مي كردند،
براي اولين بار در سال ۱۸۸۰ توسط يكي از اساتيد آكادمي رويال موسيقي لندن تابياس متهي (Tobias Matthay) مطرح شد.

او به اين تتيجه رسيد كه براي داشتن طيف وسيع و رنگهاي متنوع در صداي ساز، انگشتان بايد توسط وزن بدن پشتيباني شوند.
اين عقيده كه بسيار هم منطقي بنظر مي رسد طي پنجاه سال گذشته مورد توجه كارشناسان فن قرار گرفته
و نسخه هاي گوناگوني از آن امروزه مورد استفاده مدرسان پيانو قرار مي گيرد.
در تمام اين روشها چرخش، جهت گيري، وزن بازوها و حالت نوك انگشتان همه و همه واژه هاي آشنايي در قلمرو آموزش و نوازندگي پيانو به شمار مي روند.

اخيرا پزشكان تحقيقات ويژه اي را در زمينه درمان تورم تاندون ها و ديگر مشكلات فيزيكي مربوط به نوازندگي به انجام رسانده اند.
دورتي تاوبمن (Dorothy Taubman) موسس و مدير بخش موسيقي انيستيتوي پيانوي Taubman،
بيش از پنجاه سال از عمر خود را وقف مطالعه و تحقيقات در زمينه صدمات ناشي از موسيقي نموده است.
او به گسترش روش هاي پايه اي و منطقي در تكنيك هاي نواختن پيانو پرداخته
و معتقد است در صورتي كه نوازندگان روش صحيح نواختن را فرا گيرند،
از كليه آسيب هاي فيزيكي مانند تورم تاندون ها و سندروم عصب مياني مچ دست، در امان خواهند ماند.

آموزشگاه موسيقي

تاوبمن در روش پيشنهادي خود حركت دائم بازو و دست را كه سبب مي شود ماهيچه ها برخلاف آناتومي طبيعي خود كار كنند، حذف نموده است.
به عقيده او تكنيك و موسيقي از يكديگر جدايي ناپذيرند و اين بدن ماست كه وزن، طنين، نشيب و فراز، درجه صدا و رنگ موسيقي را توليد مي كند.
كليه تفكرات و احساسات نوازنده در صورتي كه بدنش عملكرد درستي نداشته باشد، بي استفاده باقي خواهد ماند.

با تمام اين اوصاف، امروزه بيشتر نوازندگان با روش “محدود نمودن حركت، تنها به انگشتان دست” موافق هستند
و حركت ساعد و بازو را تنها در صورت نياز به صداي غني تر لازم مي دانند.
با اين حال هر نوازنده بايد روش مختص به خود را در مقابل ساز به كار گيرد.

همانگونه كه اگون پتري (Egon Petri) استاد پيانوي روسي در يك جمله به شاگردانش مي آموخت:
“هرگز آنچه را كه من به شما ميگويم يك قانون تلقي نكنيد،
اما روش هاي مرا نيز امتحان كنيد؛ اگر برايتان مفيد بود آنها را به كار گيريد،
در غير اين صورت آنها را فراموش كنيد و روش هاي ديگر مناسب خود را بيابيد.


برچسب: ،
امتیاز:
 
بازدید:
+ نوشته شده: ۲۹ فروردين ۱۳۹۷ساعت: ۱۱:۳۱:۳۴ توسط:مهسا موضوع:

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :